| تبليغات | X |
 |
 |
|
| زبان های شلاق خورده اینک سخن میگویند |
|
سالها ميگذرد از شب تلخ وداع
|
|
+ نوشته شده در
شنبه شانزدهم دی 1385ساعت 21:11 توسط شادی و گلاره و سوما |
|
|
سلام...من کاوه عضو جدید این وبلاگ هستم...وبلاگی که یه مدت مسکوت بود و حالا دوباره اومده که حرفهای جدیدی بزنه.قراره که منم توی این وبلاگ بنویسم.گرچه سبک نوشتاری و حتی اندیشه من خیلی با دیگر اعضا،یکی نیست،اما سعی میکنم که در راه اونا قدم بردارم...من اولین نوشته از سری جدید این وبلاگ رو که یکی از نوشته های قدیمیمه توی این وبلاگ میذارم.امیدوارم که از نوشته های این وبلاگ خوشتون بیاد. تنها در پی دستانی گرم که گرما بخشد، دستان سردم را نیست... سالها قاصدک فرستادم که دوستی ببیند آن را... شاید تازه شود دیداری... نیامد... نمی دانم جرمم چیست ...به جرم هیچ. هیچ و هیچ...و دیگر هیچ. و شاید هم تنهایی... آخر...این جرمی نیست ندارم هیچ تقصیری مرا آرامی نیست ای کاش نبودم تنها... ای کاش... ای کاش... ای کاش... |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه دهم دی 1385ساعت 18:17 توسط شادی و گلاره و سوما |
|
|
سلام شاید هم خداحافظ
من شادی هستم این بار نمیخوام نه حرفی از شادی بزنم نه از غم این بار فقط حرف رفتن این بار دارم میرم و می خوام بگم یا نه میخوام خواهش کنم که مارو فراموش نکنید که مارو به یاد نگه دارید که ما چه خوب و چه بد رفتیم ماها که شما رو فراموش نمیکنیم مخصوصا از کسانی که به ماها خیلی لطف داشتند اول از همه از آرش و آیرن عزیز که تقریبا پایه اول وبلاگمون ساخت اون بود و همیشه به ما لطف داشته آرش جون مرسی(یعنی قالبش) دوما از داداش کوچولوم مرصاد جون مرصاد جون مرسی عزیز ببخش که بی خداحافظی میریم سوما از روح عزیز دوست خیلی خوب و با معرفتمون با نظرات عالی و خوبش چهارما از گل اخرا عزیز یا داداش حامد باز هم از نظرات خوبش از صبا عزیز که تازه باهاش آشنا شده بودیم و از بقیه دوستان و معذرت از کسانی که اسمشون فراموش شد دوست دار همه شما شادی و گلاره و در آخر خداحافظ
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1385ساعت 12:10 توسط شادی و گلاره و سوما |
|
|
همیشه خداحافظی سخت بوده
اما شاید انتظار سلام بعدی سخت تر بوده نه ....نمی خوام از جدایی بگم نمی خوام از روزای باقی تنهایی بگم نمی خوام از غسل چشام تو اشکای تازه بگم نمی خوام از درد بگم...از غصه بگم نمی خوام از زجر گلوم واسه بغضای نشکسته بگم نمی خوام....نمی خوام....اما به خدا سخته برام باید بروم به روی گونه های خیسم دست بکش شاید وسعت تنهایی ام را درک کنی بازگشتم....چیزی بود که بودنم را محو می کرد دلیلی می خواستم برای شعر گفتن مجرمی بودم با کشتی شکسته ای که بر آب شناور بود می سوختم و می ساختم دلیل برای ترکت می خواستم در ذهن های مرده شادی هایم شور شده بود فراموشی گرفتم قاتل شدم اما...مرا غلط نوشتند نگاه کردم پشیمان بودم تردید داشتم ترانه هایم در بغض گلویم شکسته شده بود حرف دلم را گفتم عبور ثانیه ها را احساس کردم من را کشتند من ٬ شاعر قاتل خسته بودم.......وخاموش.........مرگ شاعر همین است امانم ندادند که بمانم تنها سهمم٬باران را از من گرفتند بگذرید............... ای دل.....چه با من کردی من وآیینهء اعمالم.....در گذشته ها...........نمی دانم فقط آه..........در این غربت آشنا (اینها تمام عناوین شعرهام بود ......تقدیم به شما) وحالا...............تنها یک چیز...................بکشید آنکه مرا کشت
خداحافظ...........دلم.........دلم تنگ می شه.........می دونم که تنگ می شه....اما........ چیزی مرا از بودن محو می کند نوشته شده توسط گلاره(برای آخرین بار) |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه سی ام فروردین 1385ساعت 21:27 توسط شادی و گلاره و سوما |
|
|
ای روزهای شلاق خوردهء من
یادتان نرود ٬ هرگز یادتان نرود که جای پای خون آلود تنهایی چهره تان را مهروموم کرده است وحتی ٬ عبور یک نسیم آشنا را از حوالی غربتتان ممنوع کرده و هنوز رد پای اشک به روی چهرهء خط خورده تان می درخشد اما فراموش کنید روزهای من باید فراموش کنید رویاهایتان را که هرگز آینده ای نخواهد آمد تا در آن٬ آنها به واقعیتی رنگی بپیوندند این حکم ناامیدی شماست !! نوشته شده توسط گلاره |
|
+ نوشته شده در
جمعه دوازدهم اسفند 1384ساعت 18:3 توسط شادی و گلاره و سوما |
|
|
نيمه شب بود و غمي تازه نفس ره خوابم زد و ماندم بیدار٬ ريخت از پرتو لرزنده شمع سايه دسته گلي بر ديوار، همه گل بود ولي ر نداشت سايه اي مضطرب و لرزان بود، چهره اي سرد و غم انگيز و سياه گوييا:مرده سر گردان بود، شمع خاموش شد از تندي باد اثر از سايه به ديوار نماند! كس نپرسيد كجا رفت؟كه بود؟ كه دمي چند در اينجا گذراند؟ اين منم خسته در اين كلبه تنگ جسم درمانده ام از روح جداست؟ من اگر سايه خويشم يارب! روح آواره من كيست؟ كجاست؟
|
|
+ نوشته شده در
شنبه ششم اسفند 1384ساعت 21:4 توسط شادی و گلاره و سوما |
|
|
عجب صبری خدا دارد !اگر من جای او بودم همان یک لحظه اول که اول ظلم می دیدم از مخلوق بی وجدان جهان را با همه زیبایی و زشتی بروی یکدیگر ویرانه می کردم عجب صبری خدا دارد !اگر من جای او بودم که در همسایه صدها گرسنه , چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم نخستین نعره مستانه را خاموش و آن دَم بر لب پیمانه می کردم عجب صبری خدا دارد !اگر من جای او بودم که می دیدم یکی عریان و لرزان , دیگری پوشیده از صد جامه رنگین ,زمین و آسمان را واژگون ، مستانه می کردم عجب صبری خدا دارد !اگر من جای او بودم برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو آواره و دیوانه می کردم عجب صبری خدا دارد !اگر من جای او بودم بگرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان سراپای وجود بی وفا معشوق را پروانه می کردم عجب صبری خدا دارد !چرا من جای او باشم ؟ همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و , تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد !و گرنه من بجای او چو بودم یکنفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه میکردم عجب صبری خدا دارد ! عجب صبری خدا دارد !نوشته شده توسط شادی |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و دوم بهمن 1384ساعت 23:10 توسط شادی و گلاره و سوما |
|
|
در آن شب تاریک و خیس
از میان آن همه مه و دود قدمی شنیده شد بر سنگ نفسی کشیده شد در باد خونی چکیده شد از زخم وز میان تاریکی مطلق ذهن فکری گزیده شد از خشم و چه دیوانه وار جاری شد بر لب خاموش......ای زندگی سراسر اشک
نوشته شده توسط گلاره |
|
+ نوشته شده در
جمعه هفتم بهمن 1384ساعت 17:58 توسط شادی و گلاره و سوما |
|
|
گفته بودم بعد از این دیگر فراموشت کنم شعله’عشق را در سینه خاموشش کنم گفته ها در گفته ماند و در عمل فاعل نشد این دل غمدیده ام از یاد او غافل نشد
نوشته شده توسط شادی |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه ششم بهمن 1384ساعت 17:24 توسط شادی و گلاره و سوما |
|
|
در میان افکار در هم ریختهء مغزم
هجوم آورد فکری جنون آمیز شعری کشنده و زهر آلود شعری خون آلود شاعری قاتل قاتلی شاعر قتلی شاعرانه و خشم آمیز.... شب ٬تاریکی٬ خاموشی سردناله٬وحشت٬ فریادی از درد چاقو٬ خون آلود٬ جسمی متلاشی آثار جرم در زیر تابلوی نقاشی نگاه صامت جسد به سوی قاتلی پنهان شاعری قاتل شعر می گوید زیر باران شعری از مرگ٬ شعری از جنون آنی شعری در زمان خاموشی شاعر جانی جای پای خون آلود به روی سنگفرش خیابان کاغذ های مچاله شده ٬شعر های خط خورده در آن نم نم باران پاک می کند خط خوردگی ها را پدیدارمی شوداین جمله:خسته کرداین زندگی من را کمی جلوتر ٬آنجا٬در آن تاریکی مطلق جسمی خاموش افتاده در خون غرق شاعری قاتل٬با ضربهء قلم٬به جرم زندگی پاشیده خونش به روی تابلوی آشفتگی شب٬ تاریکی٬ خاموشی سرد شعری جنون آمیز به ذهن شاعر خطور کرد...
نوشته شده توسط گلاره |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و دوم دی 1384ساعت 13:17 توسط شادی و گلاره و سوما |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
این وبلاگ یه وبلاگ مشترکه...مطمئنا نوع نوشتار و طرز تفکر نویسنده های اون با هم متفاوته...ما راه زیادی رو در پیش داریم...خوشحال میشیم که شما هم ما رو در این مهم یاری کنین
|
| نوشته های پیشین |
|
دی 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 |
| پیوندها |
|
هستیا(ناتریشا قدیم) گلاره جون فرزند آتش شادی جون گل اخرا حامد جون مرصاد جون عاشق پیشه حسین کاشکی مجتبی عزیز روح عزیز لیتریت گرل علاقه شدید قلبی سوما |
|
RSS
|
